Հրաչ Գալստյան

Վերջերս հաճախ եմ ինձ բռնացնում, որ հաշվում եմ: Չէ, խոսքը ո՛չ թվային ինչ-ինչ օրինաչափությունններ վերհանելու և ո՛չ էլ պրագմատիկ-կենցաղային (ասենք, փող հաշվելու) բաների մասին չէ: Պարզապես հաշվում եմ, որովհետև հաշվի, թվերի ռիթմն է դուրս գալիս: Ասում են, ծերանալու նշան է նաև: Չգիտեմ, հնարավոր է… բայց մի քիչ ավելի վաղ էլ նկատել էի, որ իմ սիրած գրողների հասուն տարիքի տեքստերում հաշվելու հետ կապված ինչ-որ ռիթմ կա՝ դժվար նշմարվող, անընդհատ փախնող, բայց՝ կա: Վերջերս էլ իմ սիրած ստեղծագործողներից մեկի (հասուն տարիքի ) հետ էի զրուցում. երևի կզարմանաք, բայց նույն բանն էլ ինքն էր ասում, ու սեփական գործերի մասին՝ որ հետընթաց նայելիս այնտեղ հաշվի, թվերի հետ կապված ռիթմ է տեսնում: Ինչևիցե, ասածս ընդունեք կես-կատակ կես-լուրջ: Հետո, այն ոչ մի կապ չունի (համարյա չունի) հետագա ասելիքիս հետ, որ վերաբերելու է պարոն Օսկանյանին: Մարդու, որ փոստատար Պեչկինի կենսափիլիսոփայության կրողն է հաստատ: Կհիշեք՝ մարդը (փոստատարը) համարում էր, որ իր կյանքը թոշակի անցնելուց հետո է միայն լիարժեք դառնալու:

Եթե քաղաքական ուժերn իրենց «հրապարակախոսող բերաններով»  հացադուլի ակցիան սկսում են դիտել նեղ միաչափ քաղաքական սահմաններում, ու փորձում են  այդ ամենին խառնել բեղերի մասին զրույցներ ու հետո էլ հղում անում Մանդակունուն, ապա պարզ է դառնում, որ քաղաքական մշակույթ հայաստանում անմխիթար վիճակում է: Իշխանությունների պարագայում քաղաքական մշակույթը օլիգախիկ ու կլանային է: Ընդդիմությունը նույնպես ներփակ,  յուրայինների կառույց է,  որն առաջնորդվում է ` «մենք ենք ծեծ կերել, մենք  ենք  պայքարողները, մենք ենք որոշողները կամ Րաֆֆին բեղերը թրաշել էր՝ չճանաչեցինք» տափակաբանությունով: 

Վազգեն Ղազարյանն ընդամենը 28 տարեկան էր, երբ  Ջ.Վերդիի «Նաբուկկո» օպերայի համերգային կատարմանը Հայաստանի Պետական Ակադեմիական երգչախմբի հետ հանդես եկավ Զաքարիայի դերերգով:

Լևոն Մարգարյան   2011-02-02

Ընտրությունների մոտալուտ գալուստը ազդարարված է: ԶԼՄ  –ները, քաղաքական ուժերը, քաղաքականությամբ զբաղվող ու չզբաղվող մարդիկ, բոլորն ինչ որ չափով տեղեկացված են Հայաստանում տեղի ունեցող քաղաքական իրադարձություններից, նոր փոփոխություններից: Ընտրություններին, ինչպես Նոր տարվան, պատրաստվում են մի քանի ամիս առաջ: Չնայած կարծում եմ , որ Հայաստանում դեռ քաղաքական մշակույթը այն մակարդակին չի հասել, որ տեղի ունեցողը անվանենք քաղաքականություն ու դրա տակ լուրջ իրողություններ պատկերացնենք, բայց ուրիշ հասկացություն չկա բնորոշելու համար կատարվողն ու կատարվելիքը:

Կանխատեսում անելը անշնորհակալ գործ է, բայց արդյո՞ք նույնին չեն դիմում նրանք, ովքեր կարծում են թե հոկտեմբերի քսանյոթը մեզ շեղեց բնական ինչ որ ճանապարհից, իսկ ոմանք՝ նույնիսկ անկախությունից…  Հասկանալի է, որ ես չեմ կարող շրջանցել բուն մարդկային ողբերգությունը: Այն ոչ մի դեպքում չի կարող դառնալ շահարկման առարկա, անգամ եթե ահաբեկչության զոհերի անուն ազգանուններն այլ լինեին: Մի բան, կատարվածի առումով, կարող եմ որոշակիորեն ասել՝ մարդիկ դարձան այն մի բանի զոհ, որ իրենք առաջ քաշին ու խրախուսեցին որպես քաղաքական խնդիրներ լուծելու ավանդույթ: