|
Վազգեն Ղազարյանն ընդամենը 28 տարեկան էր, երբ Ջ.Վերդիի «Նաբուկկո» օպերայի համերգային կատարմանը Հայաստանի Պետական Ակադեմիական երգչախմբի հետ հանդես եկավ Զաքարիայի դերերգով: Երիտասարդ երգիչն ասում է, որ շատ բան է սովորել իր երաժիշտ մորից, իսկ հետո, արդեն կոնսերվատորիայում ուսանելիս` իր դասատու պրոֆեսոր Վալերի Հարությունյանից: Այնուհետև վարպետությունը կատարելագործել է Պավել Լիսիցյանի 3 զավակների մոտ՝ Ռուզաննայի, Ռուբենի ու Կարինեի: Վազգեն Ղազարյանն ասում է, որ այժմ էլ նա շատ բան է սովորում Էրֆուրտի թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր ռեժիսոր Գի Մոնտավոնից և, ընդհանրապես, ամեն օր և անընդհատ սովորում է: «Երգիչը պետք է ոչ շատ հիանա ինքն իրենով, ոչ էլ` «կոտրվի», իսկ «կոտրողներ», ճիշտ ճանապարհից շեղողներ միշտ կան»,-ասում է նա:
-Հայտնի է, որ Դուք իտալական «Վիոտտի մրցույթում» արժանացել եք «լավագույն բաս» հատուկ մրցանակին: Պատմեք մի փոքր այս մրցույթի, Ձեր մասնակցության և ստացած տպավորությունների մասին:
-Մինչև «Վիոտտիին» մասնակցելը ես երգել եմ Լոնդոնի «Բարբիքն Հոլլ», Նյու-Յորքի «Քարնեգի Հոլլ» համերգասրահներում, Պորտուգալիայում, Ջենովայում և այլուր: Երբ մաեստրո Հովհաննես Չեքիջյանի ղեկավարությամբ Վերդիի «Նաբուկկո» օպերայի համերգային կատարմանը հանդես եկա Զաքարիայի դերերգով, ընկերս հեռախոսով ձայնագրել և տարել էր Գերմանիա և այդ ձայնագրությունը ցույց տվել դիրիժորին, ով հետագայում եկավ Հայաստան, ծանոթացանք: Հետո նա հրավիրեց ինձ Գերմանիա`լսման: Գնացի: Ժյուրիի կազմում էր նաև Էրֆուրտի թատրոնի գեղարվեստական ղեկավարը: Վերջինս էլ ինձ հրավիրեց աշխատելու իր ղեկավարած թատրոնում և ես համաձայնվեցի: Ինչ վերաբերում է «Վիոտտի մրցույթին »,ապա ասեմ, որ հույս չունեի, թե կհաղթեմ, քանի որ բոլորն էլ գիտեն, թե ինչպես են մրցանակները տրվում` առավելապես նպատակահարմարության հիմքերով կամ ինչ-ինչ այլ նկատառումներով, բացի այդ, ժյուրիի կարծիքը շատ սուբյեկտիվ է: Դա է պատճառը, որ դեպքերի մեծամասնությունում լավագույն տեղեր զբաղեցնողները ոչ միշտ են իսկապես լավագույնները: Այնուամենայնիվ, ուրախ եմ, որ Վերչելլի քաղաքում կայացած «Վիոտտի մրցույթում» ես ստացա «լավագույն բաս» մրցանակը:
-Որպես մրցույթներում «կոփված» երգիչ, ի՞նչ եք կարծում, ի՞նչ են տալիս միջազգային մրցույթները երիտասարդ կատարողներին: -Խելոք երգիչը չի մասնակցում մրցույթի հաղթելու, այլ` կոնտակտներ հաստատելու, դաշտի ագենտների ուշադրության կենտրոնում հայտնվելու համար: Եթե իրենց կատարումը բարձրորակ է, ապա ժյուրիի անդամները, շահագրգիռ այլ կողմեր կարող են նկատել և աշխատանք առաջարկել, ինչպես եղավ իմ դեպքում: Համենայն դեպս, այնպես է ստացվել, որ երբ մասնակցում եմ միջազգային որևէ մրցույթի, աշխատանքի հրավեր եմ ստանում: Հետևաբար, մրցույթի մասնակցում են ավելի շատ «արվեստի շուկա» դուրս գալու համար:
-Պատմեք մեզ մի փոքր եվրոպական ոչ մեծ քաղաքի օպերային թատրոնի առօրյայի մասին: -Համարյա ամեն օր փորձեր ունենք: Ասեմ, որ Գերմանիայի բոլոր օպերային թատրոններն աշխատում են մեկ ընդհանուր մշակված համակարգով: Յուրաքանչյուր բեմադրություն սկսվում է կոնցեպտուալ քննարկումից. թատերախումբը հավաքվում է թատրոնի որևէ սենյակում, որտեղ ռեժիսորը բացատրում է սեփական կոնցեպցիան: Աշխատում ենք օրական 8 ժամ` 10:00-14:00 և 18:00-22:00, իսկ այդ ժամերի միջև ընկած հատվածում հանգստանում ենք: Բեմադրիչը գրեթե միշտ հրավիրյալ է լինում: 3 շաբաթ փորձնական բեմում ներկայացումը փորձելուց հետո տեղափոխվում ենք հիմնական բեմ: Մնացած օրերին փորձեր ենք անում մեր դաշնակահարների հետ, իսկ 5 շաբաթից արդեն ներկայացումը պատրաստ է լինում:
-Հայաստանցի օպերային շատ երգիչներ արդեն վաղուց իրենց տեղը գտնում են եվրոպական բեմերում` Գերմանիայում, Ավստրիայում և այլուր: Փորձ ձեռք բերելու առումով, անշուշտ, դա լավ է, սակայն մեզ մոտ լավ ձայներ, լավ կատարողներ կան և ի՞նչ կարելի է անել, որպեսզի այդ փորձը փոխանցվի դրա կարիքն ունեցող երիտասարդ կատարողներին և ուսանողներին:
-Ես չգիտեմ, թե ինչ պետք է անել, բայց դե, այստեղ բոլորն ամեն ինչ գիտեն, չէ՞ (ծիծաղում է)…
-Ինչպես եղավ, որ որոշեցիք մասնակցել «BBC Cardiff Singer of the world» միջազգային հեղինակավոր մրցույթին և հաղթահարեցիք ընտրական փուլը:
-Ինչպես ամենալավ բաները, այս անգամ էլ ամեն ինչ կատարվեց հանկարծակի: Դեկտեմբերի 3-ին և 5-ին ես ներկայացում ունեի, իսկ «Cardiff»-ի լսումը դեկտեմբերի 4-ին էր: Սովորաբար նման դեպքերում մեկ օր շուտ եմ գնում այն քաղաք, որտեղ պետք է անցկացվի մրցույթը: Գնում եմ հյուրանոց, քնում եմ, առավոտյան արթնանում, պատրաստվում ձայնավարժության: Այդ օրը տրամադրված չէի մրցույթի մեկնելու: Ընկերներս, իմանալով որոշմանս մասին, կարծեցին, թե ես խելագարվել եմ: Առավոտյան ժամը 10-ին արթնացա ու նորից քնեցի: Երբ արթնացա ժամը 12-ն էր ու տեսա, որ մոտ 40 րոպե կա մինչև մյուս գնացքի մեկնումը: Արագ պատրաստվեցի ու հասա գնացքին: Ուշացել էի: Տեղ հասա ու ասացի. «Սպասեք, ես եկել եմ երգելու»: Ժյուրիի անդամները, որ բրիտանացիներ էին, զարմացած ու խեթ հայացքներով սկսեցին ինձ նայել, հետո հարցրեցին. «Լավ, իսկ ի՞նչ եք ուզում երգել»: Ասացի, որ ուզում եմ երգել Ֆիեսկոյի արիան: Առանց ձայնավարժության մտա և դաշնակահարի հետ նախնական փորձի սկսեցի երգել` իսկ լսումների ժամանակ առանց այդ էլ անընդհատ թերություններ են փնտրում կատարման մեջ և պետք է իդեալականից էլ լավ վիճակում ներկայանաս: Իսկ ես շտապելու պատճառով ելույթիս համար նախատեսված 6 գործերից երկուսի նոտաները մոռացել էի տանը…բախտս բերեց, որ երկացանկս այնքան մեծ էր, որ ես այդ երկու գործը կատարեցի հանպատրաստից`ժյուրիի առաջարկով… Ներողություն խնդրեցի ու ասացի, որ, այնուամենայնիվ, կազմակերպված մարդ եմ… ինչպես պարզվեց ավելի ուշ, իրենք էլ էին հասկացել (տես՝ BBC Cardiff singer of the world, Competitors): Զանգեցի մորս ու ասացի. «մամ, ինձ թվում ա`անցել եմ ընտրական փուլը», հարցրեց «ի՞նչ գիտես», ասացի.«համոզված եմ, որ ժյուրին լավ տպավորություն ունի իմ մասին» (ծիծաղում է): Չնայած, բնականաբար, ամաչում էի այդպիսի հեղինակավոր մրցույթի նման անկազմակերպ ձևով ներկայանալու համար:
-Կա՞ն կոմպոզիտորներ, որոնց ստեղծագործությունն ավելի հոգեհարազատ է Ձեր էությանը, որոնց գործերն առանձնահատուկ սիրով եք կատարում:
-Վագների գործերը կատարելիս ինձ հոյակապ եմ զգում, Վերդիի ստեղծագործությունը միշտ եմ սիրել: Շուտով Շտրաուսի «Սալոմեա» օպերայում կերգեմ և առաջին անգամ եմ Շտրաուսի օպերայում դերերգով հանդես գալու: Հիմա աշխատում եմ Վերդիի «Լոմբարդացիները խաչակրաց արշավանքի ժամանակ» օպերայի իմ դերերգերի վրա, որը բեմադրվելու է Շվեյցարիայում: Կարդացեք նաև՝ Հայաստանը «BBC Cardiff singer of the world» մրցույթում Պատրաստեց Նարինե Ավետիսյան Վազգեն Ղազարյանի կատարումներից՝ http://www.youtube.com/watch?v=6gcf34ZbHCo http://www.youtube.com/watch?v=fTm3Y4AipHE |