Իշխանություն կա այնտեղ որտեղ կ ա ինտենսիվ փոխանակություն: Որևէ չինովնիկական ծառայության դիմաց փող տալը մեզ մոտ դեռևս շատ կենսունակ և տարածված երևույթ է: Իսկ քանի դեռ դա կա, իշխանությունը շարունակում է պահպանել նյութական և վարչական «բարիքների» փոխանակության կազմակերպման կարևոր օղակի իր գործառույթը, իշխանությունն ինքն իրեն դժվար թե պայթի, նա կշարունակի իր դեգեներացված գործունեությունը և կվերարտադրվի իր արմատավորած նախընտրական «պոտլաչի» ավանդույթով: Այսինքն, պաշտոնավարման ժամանակահատվածում բնակչությունից իսկ հավաքած փողերից 5000-10000-ական դրամ հետ բաժանելով կվերահաստատի իր իշխանությունը:

Իշխանական փակ համակարգի պայթյունի հավանականությունն իհարկե մեծանում է, երբ իշխանությունն աստիճանաբար նեղացնում է «յուրայինների» շրջագիծը: Բայց այն շատ ավելի մեծ կլինի, եթե իրականություն դառնա Տիգրան Պասկևիչյանի առաջարկած «Պետրոսին պետք է մենակ թողնել» մարտավարությունը:

 Այսինքն, իշխանական վերնախավին  պետք է մենակ թողնել իր փակ համակարգի հետ: Բայց դա էլ բավական չէ: Ավելին, առանց նոր գաղափարների ու գործունեության ձևերի, որոնք հասարակությունում նոր հակակշիռ ու հակազդող դաշտեր կձևավորեն, փակ համակարգին ինքն իր հետ մենակ թողնելը վտանգավոր է: Դա հենց այն է, ինչ այդ համակարգը երազում է: Անշուշտ, դա նրա կործանման տարբերակներից մեկն է, բայց` պետության կործանման գնով: Ստեղծված փակ համակարգը կպայթի ճիշտ այն օրը, ինչ պետությունը: Իսկ նախարարներն ու օլիգարխները մինչ այդ կվերցնեն փողերն ու «հայդա արտասահման»: Կարծում եմ բոլորս էլ հասկանում ենք, որ դա շատ թանկ գին է:  Ուստի համակարգի թուլացումը, որն ուղեկցվում է պետության թուլացումով չի կարող ելք համարվել, ինչը հաճախ ոչ համարժեք ոգևորության ու ուրախության պոռթկումներ է առաջացնում ընդդիմության որոշ շրջանակներում:

Ռիչարդ Գիրագոսյանը հիշատակված հարցազրույցում նկատում է, որ ոչ իշխանությունը և ոչ էլ ընդդիմությունը չունեն կոնկրետ քաղաքական-գաղափարական ծրագրեր: Անկախ ասվածի ենթատեքստից, սա ճշմարտություն է:

Նախ` իշխանության մասին: Գործող իշխանական փակ համակարգը իրականում չունի երկրի զարգացման մասին տեսլականներ ու դրանց հասնելու ծրագրեր: Այն չի կարող որևէ կերպ մարդկանց մոտ նոր հեռանկարի հույսեր առաջացնել: Այն չի կարող դառնալ ազգային ու պետական զարգացման խնդիրներ առաջ քաշող և դրանց շուրջ հանրությանը համախմբող շահագրգիռ սուբյեկտ: Դա առաջին հերթին գալիս է պետության դերի ընկալման այն առանձնահատկություններից, որոնք բնորոշ են գործող փակ համակարգին և այն վերարտադրող մարդաբանական տիպին: Մարդաբանական այդ տիպի, որը պայմանականորեն կարելի է անվանել տրասֆորմացված Homo Sovetikus, շահի ընկալումը հանգում է բացառապես սեփական նյութական բարեկեցությանը և հայրիշխանական գծով հարստության կուտակման ու փոխանցման խնդրին: Անհատի այս տիպն առանց չափազանցության կարելի է համարել ռեգրես ապրող տոհմատիրական հասարակարգի վերապրուկ: Ես հատուկ եմ շեշտում ռեգրեսի պահը, քանի որ պարզ վերարտադրվող կամ զարգացման ձգտող տոհմատիրական հասարակություններում արդեն հանդիպում են անհատի ավելի զարգացած տիպեր, որոնք օժտված է սոցիալականության հստակ արտահայտվող հատկանիշներով:

Ինչ վերաբերում է տերպետրոսյանական ընդդիմության ծրագրային հիմնախնդիրներին, ապա չի կարելի ասել, որ դրանք ընդհանրապես բացակայում են: Սակայն դրանք շատ ընդհանուր են: Իրականում փակ համակարգի խմբակային շահերին, որոնք առաջացնում են ինտենսիվ փոխհարաբերություններ միայն նյութական փոխանակության ոլորտում, անհրաժեշտ է հակադրել այնպիսի հակակշիռներ, որոնք, ուղղված լինելով մարդկանց անհատական շահերին կառաջացնեն ինտենսիվ փոխհարաբերություններ գաղափարների, խոսքի և ընդհանրապես գիտելիքի ու մտքի հարթությունում:

 Այստեղ է, որ ցանկացած ընդդիմություն ունի մեկ հիմնական խնդիր` առաջարկել վստահություն ներշնչող այնպիսի գաղափարական ու քաղաքական ծրագրեր, ինրից մարդը կհասկանա, որ երկրում իրոք կարող է բան փոխվել, և այդ փոփոխության արդյունքում շահելու է անձամբ ինքը, իր երեխաներն ու թոռները:  Ամենագլխավոր գաղափարներն ու ծրագրերը պետք է վերաբերեն մարդկանց գործունեության և իրացվելու համար նոր ասպարեզների ու օրենքով երաշխավորվող հնարավորությունների հավասարության ձևավորմանը: 

Որևէ մեկին ձեռնտու չէ պայթյունը: Ձեռնտու չէ այն պարզ պատճառով, որ դա կարող է դառնալ ամեն ինչի վերջը: Այս իշխանական համակարգը, իրեն բնորոշ անհատի տիպով, աշխարհայացքով ու շահի ընկալումով կարող է երկիրը, քայքայման տանելով, հասցնել պայթյունավտանգ եզրագծին: Չի բացառվում, որ դրանից հետո էլ քարտեզի վրա ձևականորեն կպահպանվի Հայաստանի Հանրապետություն պետությունը, ամենայն հավանականությամբ` ռուսական կործանարար հպատակության ներքո: Բայց, մենք 1988 թ. ազգային ազատագրական պայքարի դուրս եկանք ոչ այն բանի համար, որ վերստին ընկնենք ռուսական ենթակայության տակ: Մենք ուզում ենք ինքնիշխանություն, ուզում ենք անկախ լինել: Մենք ուզում ենք ունենալ ոչ թե ռուսական «դաբրո» ստացած և Ռուսաստանի շահերը ռեալիզացնող իշխանություն, այլև սեփական ժողովրդի կողմից ընտրված և իր պետականության շահերն իրացնող քաղաքական համակարգ:

Մենք ուզում ենք ունենալ  ազատ, անկախ ու ժողովրդավարական պետություն, սա մեր գլխավոր նպատակն է:

Հայաստանում ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ  ժողովրդավարության կառուցումը  կրկին պետք է ուղեկցվի ռուսահպատակ Հայաստանը ինքնիշխան Հայաստանի վերածելու ազգային ազատագրական պայքարով:

Մոտեցնել իշխանությունը կոնկրետ մարդուն, այլ ոչ վերացական ու դեմք չունեցող օբյեկտին` ժողովրդին: Իշխանությունը, որպես երևույթ, աշխարհում վաղուց տրանսֆորմացվել է, և դա միայն փակ համակարգի ընկալած փողի ու ուժի իշխանությունը չէ, իշխանության հետ կապված մարտավարություններն էլ են շատ տարբեր դարձել:

Ինչպես ասում է Մ. Ֆուկոն, իշխանությունը չի կանգնած մեզ դեմառդեմ, այլ շրջապատում է մեզ բոլոր կողմերից:  Այն չի գտնվում ինչ-որ մի հատուկ ու արտոնյալ կետում, այն չի ձեռք բերվում կամ կորսվում, այն համարժեք է կյանքի ձևերին ու կարող է ձևավորվել ցանկացած հասարակական օղակում:

Իշխանություն է նաև ընդդիմությունը, իշխանություն է նաև բանաստեղծը, երաժիշտը, դերասանը, գիտնականը, ուսանողը: Իշխանություն ենք մենք բոլորս, եթե հստակ ենք գիտակցում մեր շահն ու ունենք այն պաշտպանելուն ուղղված մարտահրավերներ: Մենք իշխանություն ենք, քանի դեռ չենք ենթարկվել 5000-10000 դրամանոց «պոտլաչի»:

Եվ երբ մեզանից յուրաքանչյուրը կձևակերպի իր շահը շատ կոնկրետ` ներկայի ու ապագայի կտրվածքով, ապա կվերանա պայթյունի վտանգը: Իսկ փակ համակարգը մի օր կզարթնի ու կտեսնի, որ ինքն արդեն անցյալ է, քանի որ փակ համակարգերի ժամանակաշրջանը պատմականորեն մնացել է նախորդ դարաշրջանում: Իշխանությունը իրականության կառուցման մեջ է: Պետք է փոխել իրականությունը, և երբ մեր իրականությունը կհակադրվի իշխանության ուժի ու փողի հնամաշ իրականությանը` իր արդիականությամբ ու նորացման որակներով, այն ժամանակ կյանքը կփոխվի առանց հասարակության ու պետականության համար վտանգներով հղի պայթյունների:

 Հեղափոխությունը վաղուց արդեն կատարված կլինի և նրան կմնա միայն  իր նշանային գործառույթն իրագործելը` ի նշանավորումն փոխակերպված նոր իրականության: