Այստեղ արդեն միանգամից պարզ է դառնում երկրորդ հարցի պատասխանը` ի՞նչ ենք ասելու: Ասելու ենք այն, ինչ ուզում ենք ասել մեր հարազատներին, ընկերներին ու ծանոթներին, զրուցել նրանց հետ, բանավեճի մեջ մտնել, փորձել միասին նոր մի բան ստեղծել:

Սիմոն Վիրաբյան

Տարընթերցումներից խուսափելու համար մի անգամից ասեմ, որ իմ համոզմունքով Հայաստանն ու Ղարաբաղը, որպես սուվերեն պետություններ, վերջապես պետք է սովորեն զարգանալ սեփական տրամաբանությամբ՝  հենվելով միայն ու միայն սեփական ռեսուրսների վրա, առանց անգամ Սփյուռքի բազմիցս ու բոլոր առիթներով շահարկվող գործոնի: Այս առումով Սփյուռքի գործոնը կարելի է հաշվի առնել միայն որպես լրացուցիչ «բոնուսի» հնարավորություն: Հակառակ տեսանկյունը, որ երբեմն դոմինանտ է դառնում մեր մոտ ենթադրում է  Սփյուռքը դիտել որպես հեշտ հասանելի միջոցների աղբյուր, օրինակ այնպես, ինչպես շատ երկրների պարագայում բնական ռեսուրսներն են ծառայում, ընդ որում, համանմնա հետևանքներով՝ երկիրը կորցնում է ներքինտրամաբանված  ազդակները:

Հրաչ Գալստյան

Վերջին գաստրոլն է: Ժանրի կանոններով՝ տոմսերը սահմանափակ են, պարտերում՝ բոլոր տեղերն արդեն զվաղված: Ես հրավիրատոմս ունեմ՝ ոմն մեկն այն խցկել է գրպանս (մեր օրերում ասում են՝ spam եմ ստացել  ), և, որ կարևոր է՝ ծրագրով: Առաջին ակտում արդեն ապոֆեոզ կա ու նաև՝ ֆինալի կանխատեսում:

Ահա, գործողությունը հայտնի է, միզանսցենները՝ սեփական տան նման հարազատ, ու ամենքը հաճույք են ստանում. մեկը՝  սեփական աշխահը անխախտ տեսնելով, մյուսը՝ արդեն եղածի ու իմացածի հերթական վարիացիան որպես ճանաչողական ու էսթետիկական օբյեկտ դիտելով (հարգանքիս տուրքը «մոդեռնից հետո» -ն ձևակերպողներին), երրորդն էլ՝ համայնքի միասնությունն ու ուժը ցուցադրելուն կոչված ծեսին մասնակցելով:  Բա ինտրի՞գը ՝ կհարցնեք: Լավ հարց է: եթե «ինտրիգ», ասել է թե՝ տարբերություն, չի լինում, շարքը կորում է, ուրեմն՝ չկա նաև ճանաչում: Դիտողի համար շարքի բոլոր օբյեկտները միանում դառնում են մեկ կետ՝ «սև արկղ»: Իսկ «ներսում» գտնվողները կորցնում են տեղի և ժամանակի հետ կապը, իրավիճակի ճանաչման չափը: Սա՝ կա իհարկե, բայց ամենը չէ:

Այս խմբի անդամ լինելով` մարդը ոչ միայն ազատ էր, այլ նաև անձնավորություն, ով որպես այդպիսին ճանաչվում էր յուրայինների կողմից, և այսպիսով ինքն էլ յուրային էր

Հրաչ Գալստյան

Երկար ժամանակ է ինչ քաղաքականությունից կամ հայրենասիրությունից խոսելիս՝  օգտագործում եմ գլամուր ու պոպ  հասկացություները. դրանք բավական ճիշտ են արտահայտում ստեղծված վիճակը, և նկատել եմ, իմ կողմից ներմուծած այս բնորոշիչներն արդեն այստեղ-այնտեղ օգտագործվում են, ճիշտ է՝ ավելի հաճախ ոչ ռելեվանտ: Վերջերս, հեղափոխականության այս համընդհանուր տենդի մասին մտածելիս նույնպես հանկարծ հասկացա, որ այս դեպքում էլ եմ ուզում գլամուր- ու պոպհեղափոխականություն հասկացություններն օգտագործել: Դե, սեփական բարդույթնեը (կամ հակառակը՝ մաչոյականությունը) որպես ինտելեկտուալիզմ և հեղափոխականություն ներկայացնելու, այն պաճուճելու ու հնարավորինս արագ ապրանքայնացնելու այս շուրջպարը որև այլ բնորոշում չի էլ կարող ունենալ: Գլամուրը գլամուր է՝ լինի դա եվրոպաներում, Աֆրիկայում, թե Հայաստանում:

Արմեն Մինասյան

Գործը գլուխ բերելու համար, բնականաբար, առաջին քայլով փորձեցի ինքս հասկանալ` ինչ ասել է «երկխոսություն»: Ճանաչողական այդ կարճատև գործընթացի հենց առաջին եզրակացությունս, ավելի ճիշտ` որոշումս, «երկխոսություն» տերմինից հրաժարվելն էր:
Բանն այն է, որ «երկխոսություն» հասկացությունն իմաստային առումով ընկալվում է որպես երկու կողմի զրույց, մինչդեռ պարզվում է բառի օտարալեզու համարժեքը` «դիալոգը» իմաստների շատ ավելի լայն դաշտ ունի. ասոցիացիաների մակարդակում այն «խոսակցության» մասնակիցների քանակական սահմանափակումներ չի դնում: Ավելին` պարզվում է դիալոգի համար քանակի խնդիր ընդհանրապես գոյություն չունի. մարդը միայնակ էլ կարող է երկխոսել` ինքն իր հետ (ժամանակակից հոգեբանության հետազոտությունների մի զգալի մասն էլ հենց ուղղված է մարդու «ներքին դիալոգի» ուսումնասիրություններին):

Հրաչ Գալստյան    2010-08-23

Վերջին օրերի ինֆորմացիոն աղմուկը այս շաբաթ հաստատապես նվազելու է և, կարծում եմ, ավելի ցածր տոնով ու ավելի հանգիստ խոսակցության ժամանակն է: Բնականաբար խոսքը վերաբերում է Մեդվեդևի այցին ու դրա հետ կապված անցուդարձին: Ճիշտ է, աղմուկ ասածն այս անգամ որոշ յուրահատկություններ ուներ. այն գործնականում բացառապես սահմանափակվում էր լրատվամիջոցների ու ցանցերի հարթությունով, ասել է թե՝ վիրտուալ էր: Իսկ քաղաքական դասի հիմնական խաղացողները լռում էին: Չեմ բացառում, որ նրանցից գոնե մեկն այնուամենայնիվ ինչ-ինչ գնահատականներ կտա, ու աղմուկը մի քանի օր էլ «սնվելու» բան կունենա:

Նիկոլ Մարգարյան    2010-09-22

Այն ենթադրում է հրաժարում ընդհանրացնող այնպիսի արտահայտություններից ինչպիսիք են ավանդական կոլեկտիվիստական իմաստով արտաբերվող «համազգային», «ազգային», «միասնական», «հասարակական» բառերը ու դրանցով կազմված հնացած կարգախոսերը: Անհրաժեշտ է շեշտը դնել առանձին անձերի և ցանցերում միավորված անհատների հետաքրքրությունների ու շահերի, նրանց արժեհամակարգերի բացահայտման ու վերակազմակերպման վրա: Մանավանդ, որ ՀԱԿ-ի ներսում մշակութային նոր քաղաքականության վերաբերյալ առկա են նման մոտեցումներ: Եթե ՀԱԿ-ի կազմակերպած հանրահավաքների բուն նպատակը ոչ թե սոսկ քաղաքական վերնախավում փոփոխությունների հասնելն է

Դավիթ Հովհաննիսյան      (արխիվ)

Ինքնության խնդիրը ժամանակակից աշխարհում ընկալվում է որպես արդիական և նույնիսկ ցավոտ հիմնախնդիրներից մեկը։Գլոբալացվող աշխարհում՝ իր բոլորովին նոր որակի կոմունիկացիոն հնարավորություններով փոխկապակցվածության աստիճանը և ինֆորմացիոն շրջադարձի արագությունը բնականորեն հանգեցնում են մարդուն  ուղղված տարբեր բնույթի և ուժգնության ազդակների քանակի կտրուկ աճին։ Այդ ազդակների մի մասը կրում է մշտական բնույթ, մնացածը կամ հաճախ չեն կրկնվում կամ էլ պատահականորեն են գտնում հասցեատիրոջը։ Ինտերնետից օգտվող ցանկացած մարդ գիտի, թե ինչ քանակությամբ այսպես կոչված «աղբ» է ամեն օր հայտնվում իր էլեկտրոնային փոստարկղում և իր աշխատանքը ստիպված է սկսել այդ «աղբից» ազատվելու անհրաժեշտ և ձանձրալի գործցով

Աղասի Թադևոսյան    2010-08-27

Հայաստանում աղմուկ է: Այս անգամ այն Հայաստանում ռուսական ռազմաբազաների տեղակայման ժամկետը երկարաձգելու առիթով է բարձրացել: Թե ինչին են դեմ կամ ինչին են կողմ մարդիկ, հեշտ չէ հասկանալը: Եթե կողմ են, որ Հայաստանը դառնա ռուսական ազդեցության «հատուկ գոտի», ապա դա պարզ ասող չկա: Իսկ եթե կողմ ենք որ, ինչպես օրինակ Վրաստանը, մենք էլ արևմտյան հստակ կողմնորոշում ընդունենք, ապա դրա մասին էլ խոսող չկա: Ոչ այս են ասում, ոչ`այն, որպեսզի աղմուկը դառնա բանավեճ: Տպավորություն է ստեղծվում, որ բոլորը վախեցած են և գլուխները կորցրած միակ ճարը Ռուսաստանի թևի տակ մտնելու մեջ են տեսնում: