Արա Նեդոլյան   2009-07-14

Առանձին մարդը կայանում է իբրև հերոս, ինչպես նաև մարդկային հասարակությունները` իբրև հերոսական հասարակություններ, այն դեպքում միայն, եթե նրանց հաջողվում է ձևավորել շատ որոշակի իմաստներ: Առանց դրա մարդը, ինչպես նաև հասարակությունը, մնում են չկայացած, տձև, թերի: Փորձենք այժմ կոպիտ, «ճակատային» կերպ, առանց մետաֆիզիկ այլևայլությունների, հասկանալ թե որն է այդ ունիվերսալ իմաստը կամ բանաձևը, որոնք պայմանավորում են մարդու կամ հասարակության՝ իբրև կերպար, նույնն է` իբրև հերոս կայանալը:

Լևոն Ջավախյանը գրում է առակներով` վկայակոչելով Հիսուսի առակախոսությունը կամ իր համագյուղացի շնողցիների կարծիքը` «թամամ խոսքը էշին են ասում»:

Սահակ Պողոսյան   2010-10-07

Ես քաղաքական գործիչ չեմ, և չեմ սիրում քաղաքական լեքսիկոն, և չեմ էլ սիրում նաև քաղաքականացված արվեստ, որովհետև այնտեղ մարդկանց մի խումբ դրա միջոցով մի ուրիշ խմբի պարտադրում է իր արժեքային համակարգը:  Իսկ այդ պարտադրանքի ժամանակ կորում է հոգու հայտնությունը, և այն, ի վերջո, վերածվում է քարոզչական կոնյուկտուրայի: Կարելի է անդրադարձնել ամեն մի  գաղափար, ամեն մի միտք, ամեն մի արտահայտություն, եթե դրա մեջ կա երկխոսություն ստեղծելու միտում: Իմ ողջ ստեղծագործութունը երկխոսություն է ինքս ինձ հետ: Իմ «Երխոսություն» քանդակի կերպարը նույն մարդն է, որը փորձում է քանդել իր մտքի հանգույցը: Այն, ինչով ես հիմա զբաղված եմ, շատ նման է այդ հանգույցը քանդելու պրոցեսին

Սեդա Շեկոյան   (ցուցադրման կոնցեպցիա)

Եթե մի բան մեր կյանքում արդեն տեղ ունի և հավակնոտ է, ուրեմն պետք է բարձրացնել դրա նկատմամբ արձագանքի որակը: Ընդունված է համարել, որ խնդիրը և բողոք-պահանջն է մարդկանց միավորում ակտիվիստական կամ քաղաքացիական հերթերում:  Բայց մարդ նախ ակտիվանում է` այսպես կոչված իդեալական մոտիվացիայով, նույնանալով ակտի հետ, հետո նոր ընտրում իր ակտիվության ուղղությունը:  Վերացարկված ձևով ակտը կարելի է պատկերացնել մարդու միջոցով, ով անընդմեջ  ակտիվ է` այսինքն ակտի մեջ է:Վերջին ժամանակների քաղաքացիական նախաձեռնությունները ֆորմայի հնարավորություն են, որ կարող են տանել քաղաքացիական հասարակության ծննդի:  Վերջին զգացողությունն իրականության զգացողություն չէ, այլ` հնարավորության, որ բխում է այն համոզմունքից, թե այն, ինչ գոյություն ունի, ինքնին ավելի կարևոր չէ, քան այն, ինչ գոյություն չունի: 

ՆՓԱԿ, 16, նոյեմբեր, 2010

Տաթև Չախչախյան

սա բանաստեղծություն է տեքստի մասին    թու~          սա տեքստ է  բանաստեղծության մասին    որը դուրս է եկել տնից և չի վերադարձել
գտնողին խնդրում եմ      լողացնել        փոխել շորերը         ջնջել տեսածը   լսածը        ապրածը      թարմացնել գրադարանը    լավ կերակրել և  ուղարկել
գրողի ծոցը

հարգելի Քրիստոս  հետաձգիր գալուստդ մեկ օրով  որովհետև վաղը կիրակի է ու պիտի քնեմ

Անգլերենից թարգմանեց Վահրամ Դանիելյանը

Ես կփոխառնեմ սկզբնական վարկածը տնտեսական պատմության համաշխարհային համակարգ-դպրոցից, որի համար միջազգային կապիտալիզմը միանգամայն եզակի և ոչ հավասար համակարգ է` իր առանցքով, պերիֆերիայով և կիսապերիֆերիայով, որոնք կապվում են միմյանց մի հարաբերությամբ, որն անհավասար աճ ունի:  Միակ ու անհավասար, մեկ գրականություն (Weltliteratur- եզակի` ըստ Գյոթեի ու Մարքսի) կամ գուցե ավելին` մեկ համաշխարհային գրական համակարգ (փոխադարձ կապված գրականություններով), բայց համակարգ, որ տարբերվում է Գյոթեի ու Մարքսի ակնկալածից, որովհետև այն խորապես անհավասար է: «Արտաքին պարտքը բրազիլական գրավոր մշակույթի համար նույնքան անխուսափելի երևույթ է, որքան որևէ այլ բնագավառի դեպքում», - գրում է Ռոբերտ Շվարցը` «Վեպի արտահանումը դեպի Բրազիլիա» էսսեում` հավելելով,- «Դա պարզապես հեշտ ու ոչ պարտադիր մասը չէ այն գործի, որտեղ ինքը հանդես է գալիս, այլ դրա համակարգային հատկանիշը»  [3]:  Իտամար Էվեն-Զոհարը հրեական գրականության առիթով մտածում է. «Միջամտությունը հարաբերություն է գրականությունների միջև, որի արդյունքում…