Զեկուցող՝ Հրաչ Գալստյան

Լավ, ենթադրենք՝ պատահաբար մտել եմ մի տեղ, որտեղ կարելի էր չմտնել, արել եմ մի բան, որ կարելի էր չանել, ասել է թե՝ մտադրություն ու նպատակ չի եղել, բայց ինչ-որ մի բան փոխվել է: Այս դեպքում իմ գործողությունների արդյունքում  ֆորմա ձևավորվու՞մ է, թե՞ ոչ: Մի անգամից ասեմ, որ հիմար օրինակ եմ բերել, իհարկե, ու չնայած դրան՝ համարում եմ, որ այն արժանի է հետազոտման: Իսկ դրա համար մենք երկու կարգի դատողություններ ենք անելու, երկու տարբեր հարթություններում ու հետո փորձելու ենք կապող ինչ-որ մի բան գտնել դրանց միջև: 

Ալինա Պողոսյան

Ուլունքախաղի ընթացքում մի խումբ մարդիկ հավաքվում են` ամենքն իր հետ բերելով տարբեր ուլունքներ (իդեաներ), որոնք՝ իրենցից յուրաքանչյուրը սարքել է: Դրանցից ամեն մեկը յուրօրինակ է, քանի որ յուրաքնաչյուր ոք այն սարքում է՝ հիմնվելով իր կարդացածի, լսածի, տեսածի, մտածածի վրա կամ այլ կերպ ասած՝ իր միջով անցկացնում և անհատականացնում է «բացարձակ փորձը»` ուլունքներ (վերա)ստեղծելով («բացարձակ փորձ»-ը ևս ուլունք է): Խաղի իմաստն ամեն մեկի բերած տարատեսակ ուլունքներն իրար հյուսելով՝ ուլունքապատկեր/ուլունքատեքստ ստանալն է

Անի Ասատրյան

Քաղաքացիական շարժումների մեծ մասն այսօր ցուցամատավոր է, բայց ես այսօր կարող եմ միանալ կամ համագործակցել միայն շարժումների հետ, որոնք կլինեն ոչ թե ցուցամատավոր, այլ միջնամատավոր:
Ցուցամատավոր շարժումներում ինձ համար պակասում է ազատությունը: Երբ որևէ շարժման մեջ կա իրական ազատություն, ապա դրա մասնակիցների պիտի գիտակցեն, որ սոցիալական ջունգլիներում կողք կողքի գոյատևելու իրավունք ունեն և նապաաստակները, և որդերը, և վիշապները, և մկները, և խոզերը, և էշերը: Մեր ցուցամատավոր շարժումները հիմանականում պայքարում են՝ ենթադրենք, «էշերի» վտարման համար, «Նապաստակների» վախկոտության դեմ, «օձերի» թույնի դեմ և այլն:

Անգլերենից թարգմանեց  Նիկոլ Մարգարյանը

«Անորոշության հաղթահարում» եզրը փոխառված է ամերիկյան կազմակերպչական սոցիոլոգիայից, մասնավորապես, Ջեյմս Ջ. Մարչի (Ջոհան Փ. Օլսենի հեղինակցությամբ) «Անորոշությունը և ընտրությունը կազմակերպությունում» աշխատանքից: Մարչը և իր կոլեգաները այն բացահայտել են ամերիկյան կազմակերպություններում: Անորոշության կարգավորման եղանակները, ըստ այդմ, ցանկացած երկրում մարդկային ինստիտուտների գործունեության կարևոր բաղկացուցիչն ու անբաժանելի մասն են: Իբրև մարդ արարածներ, մենք ստիպված ենք առերեսվել այն փաստի հետ, որ չգիտենք թե վաղը ինչ կպատահի. ապագան անորոշ է, բայց մենք, անկախ ամեն ինչից, դրա հետ պետք է հարմարվենք:

Աղասի Թադևոսյան

Հայաստանը հետխորհրդային երկիր է: Եվ դրա առավել աչքի ընկնող ցուցիչներից մեկը աշխատանքի մասին խորհրդային շրջանից մնացած ընկալումներն են: Խորհրդային ինտերպրետացիաներում աշխատանքը օտարված էր այն իրականացնողից, քանի որ կոչված էր ծառայելու սովետական սոցիալիզմի տեքստին, և այսպես կոչված «ստեղծագործական աշխատանք» հնարավոր էր անել կուսակցության գծած շրջագծում: Այսինքն, տեքստ ստեղծել չէր կարելի: Նույնիսկ չէր կարելի այն ինքնուրույն մեկնաբանել: «Ստեղծագործ աշխատանք» հասկացությունն էլ կապվում էր

Նիկոլ Մարգարյան

Նոյեմբերի 11-ին վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը շնորհավորեց երիտասարդներին՝ Երիտասարդության համաշխարհային օրվա առիթով և արտաբերեց արդեն հայտնի կարգախոսը. «…երիտասարդությունը ստանձնում է պատասխանատվություն ապագայի նկատմամբ»: Այդ կարգախոսն ինձ մտորելու առիթ տվեց՝ հիշեցի խորհրդային տարիները: Իմ խորին համոզմամբ՝ այդ կարգախոսը ոչինչ չի խթանում, մասնավորապես, պատասխանատվության բարձրացումը: Ավելի հավանական է, որ այն ծառայում է մեկ այլ ու հեռավոր նպատակի:

Աղասի Թադևոսյան

Վերջերս մի շարք մարզերում իրականացրած հետազոտության ընթացքում առավել հաճախ նշվող հիմնախնդիրներից մեկը վերաբերում է Հայաստանում աշխատատեղերի և աշխատավարձերի անբավարարությանը: Մարդիկ կարիք ունեն աշխատելու, սակայն նրանց դրա հնարավորությունը չի տրվում: Ոմանք դրա պատճառները տեսնում են Հայաստանում իրականացված կառուցվածքային անհաջող բարեփոխումների, այլոք՝ աննախադեպ ծավալների հասնող կոռուպցիայի, իշխող քաղաքական վերնախավի

Ալինա Պողոսյան

Թվում է, արտագաղթն ու էմիգրացիան կիրարկվում են միևնույն երևույթը մատնանշելու համար: Համենայն դեպս՝ հայերենի նախանձախնդիր պաշտպանները կպնդեն «էմիգրացիա» ոչ հայկական բառը փոխարինել հայերեն «արտագաղթ» բառով: Բառարաններում արտագաղթը համարվում է էմիգրացիայի թարգմանություն: Սակայն այդ բառերը, որպես համարժեքներ, դժվար է օգտագործել, քանի որ, այնուամենայնիվ, դրանց մատնանշած երևույթը գտնվում է տարբեր ընկալումների ու մեկնաբանությունների դաշտերում, որոնք առաջացնում են նաև համապատասխան էմոցիոնալ մոտեցումներ: Այս առումով էլ ավելի խորն է գաղթ և միգրացիա բառային ձևերի կոնտեքստուալ հղումների տարբերությունները:

զեկուցող Դավիթ Հովհաննիսյան

Զարգացած մարդիկ դադարում են միմյանց ուտել, այսինքն` պայմանավորվում ենք, որ ես քեզ չեմ ուտում, դու` ինձ: Այստեղից մի եզրակացություն. ստեղծվում է շատ կարևոր մի արժեք`մարդկային կյանքը: Այս արժեքը մշակութային նորմերի ոլորտում դառնում է պատվիրան` «մի՛ սպանիր»:  Սա` քրիստոնեությունում: Մյուս կրոններում նույնն  ունի տարբեր ձևակերպումներ: Իսկ որպես քաղաքակրթություն՝ արդեն գործ ունենք կառույցների հետ, որոնցով ապահովվոում է նորմի իրացումը` դատարան, սահմանադրություն, ոստիկանություն և այլն:
Ահա, այս համակարգով կարելի է վերլուծել ամեն ինչ: Օրինակ, արժեքը մասնավոր սեփականությունն է: Եթե այդտեղից դուրս ենք գալիս, ապա նորմ է «մի՛ շնացիր»-ը, հետո՝ արդեն քաղաքակրթական կառույցի հերթն է գալիս:

Քննարկում  www.prm.am  հյուրասենյակում

Անի Ասատրյան

Տեսեք,  ամեն քայլափոխին խոսվում, քննարկվում, փառաբանվում է ժողովրդավարության հաստատումը, ՀԱԿ-ը պահանջում է արդար ու արտահերթ ընտրություններ,  սակայն ինձ մեծ հաշվով հուզում է ոչ թե բուն ժողովրդավարության հաստատումը կամ իշխանափոխությունը, այլ հաստատումից առաջ ու հետո եղած տարբերությունների հնարավորությունը: Այսինքն՝ առաջնային է նպատակը ու եթե իմ պատերացրած նպատակին, վիճակին հասնելու համար կարող է նպաստել ոչ թե ժողովրադավարությունը, այլ օրինակ տոտալիտար համակարգը, ես կընտրեմ երկրորդը: Մենք այսօր ժողովրդավարությունը դարձրել ենք